Ja, ik "praat&" nu ook met onze honden. Ik was echt zo'n zakenman. Eigen bedrijf. Altijd bezig. Altijd denken, regelen, doen. Advieswerk, dus echt heel rationeel, heel analytisch. Een burn-out opende mijn ogen. Ik weet nu dat er veel meer is dan wat je kunt vastpakken en beredeneren.

We hebben twee Jack Russells, allebei met kwalen. In een of ander dierenblaadje - dat ik verder nooit lees - stond iets over een cursus bij Crista en Ivonne. Na allerlei oefeningen gingen we de praktijk in: met vragenlijsten allerlei dieren van Crista af. De communicatie gaat niet voor iedereen hetzelfde, bleek uit de ervaringen van ons cursusgroepje. Een vrouw vertelde dat ze beelden zag, een ander hoorde woorden. Ik "wist" gewoon het antwoord op mijn vraag, meestal nog voordat de vraag helemaal helder in mijn hoofd was uitgesproken. Ik weet nog dat ik een kip vroeg wat zij graag at. Moet je je voorstellen: sta je je op zo'n kip te focussen die in zijn ren loopt. In mijn hoofd kwam - ploep - het woord "garnalen". Mensen, wat moest ik lachen. Ik zag het beest al in een restaurant achter een garnalencocktail! Ik vond het geweldige onzin en vertelde het een andere cursist. Die lachte hartelijk mee. Een kwartiertje later vertelde die medecursist aan Crista wat mijn kip "gezegd" had. Crista draaide zich om en pakte het kippenvoer uit een kast. Ik kon zelf lezen wat erin zat. Precies: garnalen. Mijn mond (en die van de andere cursist) viel letterlijk open. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen.